Sunday, July 22, 2012





PERFECT STRANGERS


These are people that we have never met at all before in our lives. People whom we have never even bumped into or have even ran into any certain place or event in our lives. In other words, "complete strangers"....
Yet somehow, in a strange twist of fate...you will meet a complete or perfect stranger that you will instantly jive with or how do you say this....uhmm...bond with?? Well, i can't figure out the exact words but as some would say, "nag-click agad ang mga ugali''! Anyways, I just find it hard to understand sometimes how something like that could happen...but it happens! It could be that the other person is such a "people person" that they really get along well with almost everybody they meet that the person that they just met would feel an instant connection with them. There we go! Instant connection! hahahahah! I got it now. :)

I said "other person" because knowing myself? Nah...I’m not the one who gets along well with others that easily. But yeah, I do sometimes have that moment with people I just met and we're like laughing together within a few minutes. Growing up, I’ve always had poor social skills. I'm always that shy and timid person that rarely talks with new people. Let's just say I never had the confidence to talk to people. I'm always that quiet kid in class who would always keep to himself while the other students are busy whereas the guys are chatting about which house to go next for the next drinking session; and the girls would be gossiping about their latest crushes and the other girls that they really hate. (yes...high school life....) And I’d be like observing them, listening and sometimes laughing with them while I can't wait for the bell to rang at 4:30 in the afternoon so that I can go home and watch TV to somehow escape reality...at least for a moment.

Having said that, you can really tell that I'm not a sociable person. So it is always a surprise to me that I would find some complete stranger that I would bond instantly with and talk about how I view life and some. A person that you feel you can tell anything and not judge you and them feeling the same way too. Now that is something that I find weird, awkward and sometimes...scary! Weird and awkward at the same time because, you know you don't really talk to your friends about what's going on through your mind and yet, you meet this complete son-of-a-gun stranger and feel like you can tell them almost anything. Scary, because of the fact that you’re spilling your guts out to this person not knowing if they would use that against you or not.

Funny thing about these so called “instant friends” (complete stranger you meet out of nowhere and instantly bond with) is that...they’re like that...”Instant”! They’re there in an instant...and gone in instant! You start as strangers and end up as strangers.  

Like I said....perfect strangers!





Monday, June 18, 2012

Suweldo...

Monday, 18th of June, 2012

The week after payday. Usually by this time I would feel happy...hah! Not anymore....not for the longest time. (Naks! Pa-english - english pa! hehehehe...) Ang taas na kasi ng bilihin. Dati-rati, yung P1,000.00 na gagastusin mo sa grocery, marami nang mabibili. Makakabili ka na nun ng 2 kilong asukal, isang 100gms na Nescafe, samahan mo pa ng 300gms na Coffeemate, Milo at Alaska powdered milk, mga de-lata, noodles at frozen goods na pang-stock mo until next payday, samahan pa ng sabong pampaligo, panlaba... (Hehehe...kailangan talaga detalyado) Tapos, siyempre di mawawala, dun sa sweldo mo kada-kinsenas/katapusan makakapagbigay ka na sa magulang mo, makakapag-abot ka na rin sa tiyuhin o tiyahin mo, or di kaya naman sa lolo at lola mo. At tiyak yun may maitatabi ka pa para sa sarili mo na pambili ng kung ano man ang gustuhin mo...damit, pang-load, pagkain or kung ano man ang maisipan mo. Pero ngayon???? Hay naku....dun sa mga nabanggit ko nung una? wala pa sa kalahati dun yung mabibili mo ngayon sa P1,000.00. Tapos, yung iba mo pang mga obligasyon...then idagdag na natin yung pagtaas ng pamasahe....hay buhay....

Ang hirap na talaga nang buhay ngayon...di mo malaman kung paano mo  patatagalin ang perang tinatanggap mo kada-sweldo...ngayon, ika-18 ng Hunyo...dalawang linggo na naman ang hihintayin bago dumating ang araw ng sweldo. Mabuti na lang at ngayon eh dalawang linggo ka lang maghihintay. Kung mamalasin ka, may panahon na tatlong linggo ka maghihintay at dun na papasok yung tinatawag nilang "petsa-de-peligro" or yung mga araw na pinagpipilitan mong pagkasyahin ang kakarampot na perang natitira sa iyong pitaka. Na lahat na ng klaseng pagtitipid eh gagawin mo makaabot ka lang sa susunod na sweldo huwag ka lang mangutang dahil alam mo na mababawas lang iyon sa sweldong kaytagal mong hinihintay. 

Pansamantala, iisipin ko na lang na wala na akong perang natitira. Hay....kung pwede nga lang sana iyon. Pero minsan kasi di mo maiiwasan na hindi maglabas ng pera lalo na kung kailangan talaga. Lalo na kapag nakita mo na wala na talagang malilalabas ang magulang mo....sino ba naman ako para tumanggi? Magulang ko iyon. Sila ang nagpalaki at nag-alaga sa aming tatlong magkakapatid. Hindi sila nagdalawang isip na gumugol ng pagod at salapi masiguro lang nila na may kakainin kami sa araw-araw. Nagpakapagod sila sa trabaho para lang maipangpa-aral sila sa amin hanggang sa makatapos kami sa kolehiyo at magkaroon ng sariling mga trabaho. Hindi sila nagdalawang isip o nag-alinlangan na kami ay gugulan ng salapi mula pa lang nung isilang kami hanggang sa kami ay lumaki na at kaya nang tumayo sa aming sariling mga paa. Pero kung iisipin mo, nasa sinapupunan ka pa lang ng nanay mo, pinaglalaanan ka na nila ng salapi para masigurong sa paglabas mo sa mundong ibabaw, ikaw ay magiging normal at malusog....Kaya, maano ba naman ang maliit na halagang ilalaan mo para kahit papaano ay makatulong ka sa kanila tuwing suweldo? Kung ikukumpara mo iyon sa laki ng kanilang nagugol lumaki ka lang ng maayos....barya lang ang katumbas ng ibibigay mong yun sa kanila.

Teka....parang kung saan na ako napupunta ah...medyo nagiging malalim at mabigat na yata ang mga lumalabas sa utak ko. Hahaha...di ko alam kung saan nanggaling ang mga iyon. Basta itina-type ko lang ang kung ano mang naiisip ko....katakot! hahahah... joke!

Sige na...tapusin na ito at baka kung saan pa ito mapunta. May pasok pa mamayang gabi. Ay! Gabi na pala bilang pasado ala-6 na ng gabi. 


eto na.....



........